Σκέψεις αγναντεύοντας τη Μάνη από το λιακό….

Είχε περάσει η ώρα και το ξημέρωμα είχε απλωθεί σε ολόκληρη την Αποσκιερή Μάνη.Εγώ κουρνιασμένος μέσα στο πολύχρωμο σεντόνι, αφημένος στην πρωϊνή αύρα είχα αργήσει να σηκωθώ.Εδώ στα ψηλά πατώματα των πύργων νιώθεις έναν απαλό αέρα να σε χαϊδεύει πριν ακόμα φτάσει και δροσίσει όλη τη γη.Νομίζεις ότι κοιμάσαι κοντά στο θεό.Αποξενωμένος θαρρείς με τους επίγειους τρόπους ζωής και συνήθειες, εδώ ψηλά νιώθεις ότι πετάς.

Σηκώθηκα και αφού τακτοποιήθηκα, φτιάχνοντας συνάμα και ένα καφεδάκι στη χόβολη, έκατσα σε μια καρέκλα στο λιακό του πύργου  ανέμελα και χάζευα τη φύση.

Μπροστά μου , ανατολικά, η ματιά μου έφτανε στο βουνό του Σαγγιά, στην κορφή της Άγιας Πελαγίας,  δεξιότερα στο οροπέδιο Νικολακάκου και που κοιτάζοντας στη συνέχεια και νοτιότερα το έβλεπα να χαμηλώνει ολοένα και περισσότερο ,μέχρι που γνώριζα ότι θα σβήσει και θα χαθεί στο ακρωτήρι του Ταινάρου. Εκεί που τελειώνει η ζωή και διαβαίνει την Πύλη του Άδη, εκεί σβήνει και η τελευταία βουνοπλαγιά του Ταϋγέτου.Σε αυτό το μαύρο  σκοτεινό σημείο που έχουν γραφτεί χιλιάδες θρύλοι και που οδηγεί στον Κάτω κόσμο , σύμπτωση άραγε; ,τερματίζει και ολόκληρη η  ηπειρωτική Ευρώπη.

Κοιτάζοντας αφ΄υψηλού την χρυσαφένια όψη της πεδιάδας του Κατωπαγκίου, έβλεπα ένα-ένα τα χωριουδάκια μέσα από δεκάδες φραγκοσυκιές και ελαιόδεντρα να ξεπροβάλλουν και να ξεχωρίζουν από τους πανύψηλους  πύργους τους με τα μικροσκοπικά παραθυράκια τους.Ανάμεσα σε αυτούς και κάποιοι μισογκρεμισμένοι, δείγμα ερήμωσης και ίσως μετάβασης για ολόκληρο τον τόπο σε μιαν άλλη εποχή.Πύργοι που άντεξαν στα βάθη των αιώνων, κάτω από σκληρές συνθήκες και που στέγασαν ολάκαιρα τα όνειρα των κατοίκων τους, φαίνεται πως έφτασε το πλήρωμα του χρόνου και για αυτούς.Άντεξαν τις κακουχίες αιώνων γιατί δεν έμειναν ποτέ μόνοι κι απροστάτευτοι.”Ερωτοτροπούσαν” με τους ιδιοκτήτες τους προστατεύοντας ο ένας τον άλλον.Ψήλωναν και καλοπίζονταν  έχοντας διαρκή φροντίδα από τα αφεντικά τους.Τώρα σιωπή, και ερήμωση με αποτέλεσμα η φθορά τους να έρχεται με ταχύτητα.Κι όμως μέσα τους διατηρούσαν μια πρωτόγνωρη φρεσκάδα.Το χειμώνα ζέσταιναν τις ψυχές των ανθρώπων μέσα από τους μεγάλους λίθινους τοίχους τους και το καλοκαίρι έδιναν μια νότα δροσιάς μην αφήνοντας τον ήλιο να καψαλίσει και να πυρώσει το εσωτερικό τους.Τα χαμηλά πορτάκια τους και τα σχεδόν ανύπαρκτα παράθυρα τους ήταν έτσι συμμετρικά δομημένα, που δεν επέτρεπαν κανέναν να προσεγγίσει το εσωτερικό τους, ούτε και αυτό ακόμα το ξέσπασμα της φύσης που εδώ στην άκρη της Ευρώπης θαρρείς ότι βγάζει όλη τη μανία της.

Δυστυχώς η ερήμωση του τόπου βάζει την σφραγίδα της πρώτα στους πανύψηλους και άλλοτε ζωντανούς πύργους της Μάνης.

Αφήνοντας κατά μέρος τις άσχημες αυτές σκέψεις παρατηρώ τα λαγκάδια και τα περιβόλια που από το ψηλό  λιακό στην κορφή του πύργου μου, φαίνονται σαν να τα έχω πιάτο μπροστά μου.Κάποια βόδια οργανωμένα κατά ομάδες μου αποσπούν την προσοχή. Είναι συνηθισμένο βέβαια το φαινόμενο τα αδέσποτα  ζωάκια και δη βόδια εδώ στη Μάνη.Τα αφεντικά τους- γιατί έχουν αφεντικά- λόγω ξηρασίας και έλλειψης τροφής τα αμολούν ελεύθερα ώστε να φάνε ότι βρούν. Και δυστυχώς για την φύση βρίσκουν. Έτσι ενώ παλαιότερα οι συκιές και οι φραγκοσυκιές ήκμαζαν όλο υγεία προσφέροντας τους θρεπτικούς καρπούς τους, σήμερα τις συναντάς φαγωμένες, διαλυμένες και άγονες πια καθώς έχουν υποστεί αλλεπάλληλες επιθέσεις από τα συμπαθή τετράποδα προκειμένου για την τροφή τους.Καμία μέριμνα και κανένα ενδιαφέρον για την κακοποίηση του τόπου και των λίγων καρπών που βγάζει.Ασφαλώς τα ζωντανά δεν φταίνε σε τίποτε.Δυστυχώς εδώ όλα κινούνται στη σφαίρα της εγκατάλειψης.Εγκατάλειψη λέγεται και όταν τα χιλιάδες ελαιόδεντρα που βρίσκονται στην μανιάτικη γη είναι τα περισσότερα αφημένα στην τύχη τους. Λίγοι πλέον είναι εκείνοι που κατεβαίνουν να μαζέψουν τους καρπούς τους και να τα περιποιηθούν, παρότι το λάδι που παράγουν θεωρείται από τα καλύτερα στον κόσμο. Σημεία των καιρών…..Θες η οικονομική κρίση, θες η αμέλεια, θες ο διαφορετικός τρόπος ζωής των νεότερων , η εγκατάλειψη σε κάθε περίπτωση υφίσταται. Και να σκεφθεί κανείς ότι για ένα ελαιόδεντρο και την απόκτηση του μπορούσε κάποτε να γίνει ολόκληρος πόλεμος μεταξύ των συγγενών.Τώρα απροστάτευτα, απλησίαστα, ακλάδευτα και μέσα σε περιβόλια γεμάτα αγκάθια και πυκνά χόρτα στέκουν θαρρείς με παράπονο διαβλέποντας και το δικό τους τέλος εποχής.

Δείτε  Μανιάτες: "Η ιδιαιτερότητα και η μοναδικότητα της ζωής τους".

Ευτυχώς υπάρχουν τα χιλιάδες πουλάκια-σπουργιτάκια που τραγουδούν ρυθμικά στην φύση και πετούν από το ένα κλαδί στο άλλο δημιουργώντας μια μοναδική  ακουστική πανδαισία, υπάρχουν τα χιλιάδες τζιτζίκια που όλη την ημέρα στην ντάλα του καλοκαιριού στήνουν την δική τους συναυλία και υπάρχουν και χιλιάδες χελιδόνια που πετούν ανέμελα στον μανιάτικο ουρανό και που με τις φιγούρες τους ζωγραφίζουν σχήματα στον αέρα τέτοια που σε κάνουν να τα χαζεύεις με τις ώρες.

Η ώρα πέρασε όμως και θα πρέπει να πάω να ετοιμαστώ για μια βόλτα εκεί που ακόμα η φύση δεν έχει πειραχθεί ούτε και εγκαταλειφθεί, ίσως γιατί είναι το μόνο μέρος όπου η ερημιά δεν την αγγίζει, ούτε και την φοβίζει και αυτή δεν είναι άλλη από την μανιάτικη παραλία η οποία έχει μάθει να ζει και να επιβιώνει μόνη της όλα τα χρόνια χωρίς καμία προστασία.Έχει μείνει αγνή και παρθένα χωρίς να την έχουν αγγίξει τα ….σημεία των καιρών!!!

Για την Όμορφη Μάνη

Θα θέλαμε το σχόλιο σας:

Σχόλια

Σχετικά με Όμορφη Μάνη

H Iστοσελίδα Όμορφη Μάνη έχει σαν στόχο να αναδείξει σε ένα πιο ευρύ κοινό την ιστορία και τις φυσικές ομορφιές της Μάνης.Ειδήσεις, φωτογραφίες, κοινωνικές εκδηλώσεις που αφορούν την Μάνη , μπορείτε να μας τα αποστείλετε στο mail omorfimani@gmail.com και εμείς θα τα δημοσιεύσουμε άμεσα με την αναφορά της πηγής.Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψη.

Δείτε όλα τα άρθρα του/της Όμορφη Μάνη →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *