Λεύκτρο ή Ζυγός.Δυτική Μάνη

Μετά την επαρχία της Ανδρούβιστας εκτείνεται στην πλευρά της παραλίας μια επίπεδη στενόμακρη επιφάνεια μέχρι τον Άγιο Δημήτριο. Ένας πετρόλοφος διακόπτει την παραλιακή λουρίδα και είναι η θέση του αρχαίου, αλλά και βυζαντινού κάστρου του Λεύκτρου. Το 1335 ο Τούρκος πειρατής εμίρης του Αϊδινίου Umur κατέλαβε και λεηλάτησε δύο οχυρωμένες θέσεις της περιοχής, την οποία δεν μπόρεσε να προστατεύσει με το στρατό του ο Τζάσης Κωνσταντίνος Σπανής.
Στο νοτιότερο μέρος της παραλιακής ζώνης βρίσκεται ο οικισμός του Αγίου Δημητρίου με τον πύργο της οικογενείας Χρηστέα, η οποία είχε την τοπική καπετανία. Καταγόμενη από την οικογένεια Κουτήφαρη του ομώνυμου χωριού, εγκαταστάθηκε στην Πλάτσα και στον Άγιο Δημήτριο και με τον πύργο της έλεγχε το λιμανάκι της περιοχής, που ήταν λιμέρι πειρα-τών. Πρώτος καπετάνιος αναφέρεται ο Πανάγος Χρηστέας που έζησε στα Ορλωφικά και τον διαδέχθηκαν τα παιδιά του ο Χριστόδουλος μέχρι το 1814 και ακολούθησε ο Νικολάκης μέχρι το 1830. Ο Νικολάκης αναφέρεται ως ο πλέον ειρηνικός και δίκαιος καπετάνιος της Μάνης.
Ανατολικά από την καπετανία του Χρηστέα, στην Καστάνια, ήταν καπετάνιος ο Κωνσταντής Δουράκης, που τον πρόλαβε ο θάνατος και δεν έλαβε μέρος στην επανάσταση του 1821, αλλά τον αντικατέστησαν τα παιδιά του. Την κόρη τού Κωνσταντή Δουράκη είχε παντρευτεί ο Διονύσιος Μούρτζινος και αυτόν ακολούθησαν οι Δουράκηδες σε όλη την επανάσταση. Στην περιοχή υπάρχουν παλαιοί ναοί και μοναστήρια.
Στη Μηλιά και στη γειτονική Γαρμπελιά (Κυβέλεια) ήταν η καπετανία των Κυβέλων, που πολλές φορές αναφέρονται με το όνομα Στρατάκης. Παλαιότερα στη Μηλιά, την Καστάνια, την Ανδρούβιστα, όλο το Ζυγό, ακόμη και το Σταυροπήγι ήταν καπετάνιος ο Ξανθός Γιατρός-Ξανθάκης, αλλά αργότερα η καπετανία του διασπάστηκε και μοιράστηκε.
Από τη Μηλιά ήταν ο Νικήτας Μαρμαράς ο οποίος έζησε στον 11ο αιώνα και τα γλυπτά του βρίσκονται σε διάφορους ναούς, όπως στους Αγί-ους Θεοδώρους της Βάμβακας. Το 18-19ο αιώνα έζησε ο Νικήτας Νηφάκης, που οι στίχοι του μας δίνουν πολλές πληροφορίες για την ιστορία της Μά-νης.
Τα χωριά που βρίσκονται νοτιότερα από την Πλάτσα είναι το Νομιτσή, το Κουτήφαρη το οποίο ήταν γνωστό για τους αγιογράφους τους, όπως οι Δοξαράδες. Παρακάτω είναι η Λαγκάδα, η Πολιάνα (Άγιος Νίκων) και νοτιότερα είναι το Οίτυλο. Όπως φαίνεται στα χρόνια της επανάστασης, τα χωριά αυτά δεν υπάκουαν στους Χρηστέους αλλά ήταν προσκολλημένα στους Μαυρομιχαλαίους.leuktro
Φθάνοντας στο Οίτυλο τελειώνει η Έξω Μάνη. Τον 15ο αιώνα, όταν ακόμη υπήρχε το Βυζαντινό δεσποτάτο του Μυστρά, το επισκέφθηκε ο Κυριακός ο Αγκωνίτης, ο οποίος το ταύτισε λαθεμένα με την Πύλο του Νέστορα. Πάντως αναφέρεται ότι εκείνο τον καιρό οι κάτοικοι του Οιτύλου μιλούσαν καλά την ελληνική γλώσσα, χωρίς τις ξενικές προσμίξεις που ακούγονταν στα γύρω χωριά. Μαζί με το όνομά του, που διατήρησε από τα χρόνια του Ομήρου, κράτησε ανόθευτη και την ελληνικότητά του.
Το Οίτυλο αποτέλεσε στην πρώτη τουρκοκρατία (1460-1685) την πρωτεύουσα της Μάνης. Εδώ παίρνονταν οι αποφάσεις για τα σημαντικά ζητήματα του τόπου. Στο Οίτυλο κατοικούσαν οι δύο αρχηγικές οικογένειες της Μάνης, οι Στεφανοπουλιάνοι, που ισχυρίζονταν ότι κατάγονται από τους Κομνηνούς και οι Γιατριάνοι, που προέρχονταν πραγματικά από εξελληνισμένους Μεδίκους της Τοσκάνης και είχαν πρωτοεγκατασταθεί στην Αθήνα, κατόπιν πήγαν στο Ναύπλιο και τελικά κατέληξαν στο Οίτυλο. Μεταξύ των δύο οικογενειών υπήρξε πάντοτε ανταγωνισμός στη διεκδίκηση της αρχηγίας.
Όταν το 1670 χτίστηκε από τους Τούρκους το παρακείμενο του Οιτύλου κάστρο της Κελεφάς, η ζωή των κατοίκων έγινε αφόρητη από τις πιέσεις που ασκούσαν οι Τούρκοι του κάστρου. Υπήρξαν πολλές φορές συγκρούσεις των κατοίκων με τους Τούρκους, που τελικά τους ανάγκασαν να εγκαταλείψουν το Οίτυλο και να αναζητήσουν νέες πατρίδες. Το 1674 πρώτοι έφυγαν οι Γιατριάνοι και οι σύντροφοί τους από τις άλλες οικογένειες της Μάνης, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην Τοσκάνη της Ιταλίας, αλλά οι πιέσεις των καθολικών ιερέων και το ανθυγιεινό κλίμα άλλους αφάνισε και μερικούς ανάγκασε να σκορπιστούν σε άλλους τόπους, όπου και χάθηκαν. Τον επόμενο χρόνο, 1675, μετανάστευσαν οι Στεφανοπουλιάνοι με τους συντρόφους τους και όπως είναι γνωστό εγκαταστάθηκαν τελικά στην Κορ-σική και διατηρήθηκαν μέχρι τον 20ο αιώνα με τη γλώσσα τους και τα έθιμά τους, αλλά στη συνέχεια αφομοιώθηκαν και αυτοί. Είναι απαραίτητο να τονί-σουμε ότι λαθεμένα αναφέρεται ότι για τον εκπατρισμό των Στεφανοπου-λιάνων ευθύνεται ο Λιμπεράκης Γερακάρης, ο οποίος είχε ήδη επιστρέψει στον πειρατικό βίο από το 1673 και δεν είχε πια σχέσεις με τους Τούρκους.

Δείτε  Τραχήλα: "Το πανέμορφο ψαροχώρι της Δυτικής Μάνης"

Με πηγές από: https://piontesmani.wordpress.com/2014/10/17/%CF%84%CE%B5%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B1%CF%83-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B7%CF%83/

Θα θέλαμε το σχόλιο σας:

Σχόλια

Σχετικά με Όμορφη Μάνη

H Iστοσελίδα Όμορφη Μάνη έχει σαν στόχο να αναδείξει σε ένα πιο ευρύ κοινό την ιστορία και τις φυσικές ομορφιές της Μάνης.Ειδήσεις, φωτογραφίες, κοινωνικές εκδηλώσεις που αφορούν την Μάνη , μπορείτε να μας τα αποστείλετε στο mail omorfimani@gmail.com και εμείς θα τα δημοσιεύσουμε άμεσα με την αναφορά της πηγής.Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψη.

Δείτε όλα τα άρθρα του/της Όμορφη Μάνη →

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *